Tekst Spaces Collective opening
En ik heb weer eens een taart gebakken
dat doe ik wel eens vaker de laatste tijd
Ik beeld mij dan in dat we dat mijn hele huis volzit
en als het lekker weer is zitten we op klapstoeltjes in de tuin
en we praten
En ik beeld mij dan in dat we samen de taart eten
en dat urenlang
en we kletsen over vanalles en over nogwat en over dingen die er zijn en dingen die er waren
en we praten zelfs over niks, we zijn gewoon samen
Maar nu hoor ik alleen nog maar de echo van mijn eigen stem
– dat bonst tegen de muren van mijn altijd lege huis
De stilte oorverdovend luid
van de eenzaamheid die ik nooit gedacht had te voelen
in mijn oude verkreukelde huid
De gordijnen van de buren altijd dicht
en het buurthuis is al bijna uitgestorven
En zelfs de graffiti verdwijnt, die er al zat sinds mijn jongere dagen
en alles om mij heen veranderd
behalve die verdomde leegte van mijn huis
en de muren die alleen maar stilte lijken te dragen
It’s all so quiet here
I ran from my village,
perhaps because I felt too seen.
Every day, on any street, at any time,
A pair of old women would ask:
‘Si bunica ce face? Dar cu maica-ta mai vorbesti?
And I hated it…so I came to the West
To what they’d call a ‘warm country’
Where fruits are supposed to be sweeter,
But no one tells you you might eat with cold hands
Yet, I still feel cold most of the time.
I wanted to blend in, to live without care
but maybe it was all the villagers’ eyes
that kept me warm for all these years.
Dus nu sta ik hier weer met een taart, te praten in mezelf
Is er iemand, misschien al is het maar voor heel heel even
– die deze taart heel misschien heel even met mij wilt eten?
I used to visit my grandma’s cousin,
famous in the village for her cakes
but now I’m no longer in her garden,
surrounded by tall grass and baby chicks
I’m just eating some Albert Heijn cake,
alone, with the rain
De groep van Sanam Tahmasebi | Muziek
Spoken word Atallah
Wat is thuis?
Elk jaar vertrekken miljoenen vogels.
Ze vliegen duizenden kilometers, over zeeën, bergen en grenzen.
En toch keren ze terug.
Niet omdat hun oude nest er nog staat.
Niet omdat alles nog hetzelfde is.
Maar omdat er iets is dat hen terugroept.
En telkens bouwen ze opnieuw.
Misschien zijn mensen niet zo anders.
Ook wij vertrekken soms.
Naar een andere stad.
Een ander land.
Soms zelfs een ander leven.
En toch blijft er iets met ons meereizen.
Soms is thuis de straat waarvan je elk geluid kende.
Soms is het een taal die terugkomt wanneer je moe bent.
Soms is het de geur van de ochtend.
Of de manier waarop iemand jouw naam uitspreekt.
Ik verliet mijn thuis, maar mijn thuis verliet mij niet.
Het reist met mij mee.
In herinneringen.
In liedjes.
In kleine stukjes van wie ik ben.
Daarom vraag ik me af:
Kan een nieuwe plek ook thuis worden?
Of leren we leven met meer dan één thuis in ons hart?
Want misschien is thuis niet alleen de plek waar we vandaan komen.
Misschien is thuis ook datgene waar we naar blijven verlangen.
Zelfs wanneer het verandert.
Zelfs wanneer het ver weg is.
Dat is waar dit lied over gaat.
Liedtekst Atallah
Je steden zijn mooi van hoog
Een vogel ziet ze mooier in elke vlucht
Van afstand lijken ze (zo) stil
De ramen stralen en schitteren (fonkelen)
van binnen armoe, honger
Kinderen zacht huilen
Kussens vol (met) tranen
En de maan huilt ook met hen mee
Lawaai, chaos, dag en nacht
Gebroken wegen, ze huilen zacht
Gebroken wegen, ze huilen zacht
Ze huilen, ze huilen zonder kracht.
Liedtekst Sanam Tahmasebi
Home has weather.
Some days it is clear. Some days it gathers above us like a cloud
not to darken the sky, but to show that something is still moving.
There is a house without walls.
A small room of breath.
A cloud inside the chest.
It does not stay behind when we leave.
It travels quietly through the body,
waits in the voice,
and returns when a song begins.
My house is cloudy.
Not broken. Not empty.
But full of a sky that has not yet decided
whether to rain or become light. So I stay inside it, and sing…
De groep van Nic Bruckman | Tekst
Tekst Nely met Lydia
Twee buurvrouwen komen elkaar op straat tegen.
Ha buurvrouw leuk je weer te zien
Ja vind ik ook
Hoe gaat het met jou? Ben je alweer een beetje op de rit?
(Stem neerslachtig) Het gaat helemaal niet goed met mij! (Hele diepe zucht)
Waar zal ik beginnen? Mijn knie is net een eksteroog als het weer omslaat dan kan ik geen stap meer verzetten. De dokter weet het ook al niet.
(timide) (Probeert wat te zeggen) Met mij gaat het….(wordt ruw gestoord door B)
Wacht even ik ben nog niet uitgepraat!! Mijn elleboog, als ik zo doe (arm gestrekt), en ik duw hier (achter de elleboog) dan verrekt het van de pijn.
Je hoort mij niet zeuren. Ik hoor dat….(wordt ruw gestoord door
Ik heb ook zo’n hoofdpijn. Ik ben er misselijk van. Ik heb het opgezocht op internet en ik vermoed dat ik clusterhoofdpijn heb. Kun je dat zien aan mijn oog (knippert met oog)
Nou laatst alweer een buurvrouw verhuisd… En gezin met die 5. kinderen zijn ook al vertrokken.
Ik hoop wel dat ze terug komen. Het zijn zulke aardige mensen die al veel voor onze wijk hebben gedaan
Ik slaap ’s nachts ook zo slecht. En als ik eenmaal in slaap ben gevallen dan beginnen de bouwvakkers te werken.
Vanochtend ook om half 7 of kwart over 6 kwamen ze door de straat gesjeesd. Ik dacht dat het een aardbeving was. Ik keek nog of e nieuwe scheuren in het huis bij waren gekomen. Ik kon het niet zien of het nieuwe of oude scheuren waren.
Er is al wel veel nieuwbouw gereed! (A somt zo een hele serie nieuwbouw op)
Zoals de nieuwe aardbevingsbestendige speel en chill plekken bij de Vogelkersstraat en de Beukenlaan. en woningen op de oude locatie van Uitvaartzorg Ons Belang daar zijn de woningen ook al klaar en bewoond.
En aan de Berkenlaan tegenover de Lidl.
Ook aan de andere kant van de Iepenlaan zijn de woningen bijna klaar
De wijk wordt wel heel mooi zo (TROTS)
Nou ja…. daar ben ik het wel mee een
Tekst Titia
Mijn mei-moment
In de maand mei is het buiten altijd feest. Een feest waar niemand me voor uitnodigt, maar waar ik mezelf gewoon puur op uitnodiging van de natuur naar binnen smokkel. Het is de tijd van het jaar waarin ik bij toeval de mooiste momenten mag aanschouwen. Als ik tenminste mijn hoofd op de juiste plek heb zitten.
Vanochtend stond ik bij het aanrecht, starend uit het raam met een mok koffie in mijn handen. Ik zat vast in mijn eigen gedachten, totdat ik opeens iets warms tegen mijn kuiten voelde drukken. Ik keek naar beneden en ja hoor: daar stond ze. Mijn lieve viervoeter Roos, me met die trouwe kraaloogjes van haar aan te kijken.
“Kom meisje,” zei ik tegen haar, “we gaan even lopen.”
Tekst Lydia met Nely
Is de toekomst niet gewoon Nu en het verleden ook?
Ik begrijp niet zo goed waar je heen wilt. Kun je me daar een voorbeeld van geven?
Nou, toen ik nog klein was, een jaartje of 8, 9, kreeg ik een poesiealbum.
Daar werden dan versjes ingeschreven door je ouders, broers en zusjes, familieleden, vriendjes, klasgenoten enzo…
Ja, dat herinner ik me nog wel.
Een poesie-album ….
Mmmm(nadenkend) Dat had toch helemaal niets met poezen te maken, zoals wij dachten, maar alles met poëzie.
Ja precies. Maar ja iedereen zei Poe-sie (met nadruk op de lettergrepen).
Van de uitspraak van de puntjes, het trema, boven de e, wisten we toen nog niet.
Ha, ha, nee, zeker niet…
Maar goed, ik had voor mijn verjaardag zo”n Poe-Sie-album gekregen. En daar staat ook echt Poesie op en geen Poëzie, wat het eigenlijk moest zijn natuurlijk.
Mijn zusje Mia moest daar ook in schrijven.
Alleen was ze toen nog een kleuter en kon nog niet lezen of schrijven.
Daarom had ik een blz. voor Mia opengelaten, zodat ze daar later haar versje alsnog neer kon schrijven.
Alleen werd die open bladzijde niet gerespecteerd (geïrriteerde stem).
En wat heeft dat nu allemaal met verleden en toekomst te maken? ( ietwat ongeduldig)
Dat ga ik je nu vertellen.
De bladzijden van het Po ë zie album vulde zich met versjes, meestal standaard en soms met zelfgemaakte po ë zie. Verder opgevuld met mooie tekeningen of poesie plaatjes, ook wel van poezen.
Er was wel een soort van vaste volgorde wie als eerste erin schreef, en wie daarna kwam.
Als eerste schreven de ouders in het poëzie album, daarna kwamen broers en zusjes, vervolgens andere familie, en daarna pas vriendinnetjes en klasgenootjes.
Op een dag schreef mijn klasgenootje Mia Storm echter op de opengelaten blz. van mijn zusje Mia. Dat vond ik niet leuk.(lichtelijk geïrriteerd).
(Boos) Eerlijk gezegd was ik boos op haar. Nee, meer nog, zie- dend.
Ik was woest (ga steeds bozer en luider praten).
Hoe had ze dat nu toch kunnen doen. Ik had haar zelfs de blz. laten zien waar ze haar gedicht moest schrijven.
Gewoon belachelijk….
Ik word nog boos als ik daar naar terugkijk.
Maar goed, die klasgenote heette dus Mia.
Mia Storm.
Mijn zus heet ook Mia.
Een andere Mia had dus op die gereserveerde plek van je zus geschreven?
Inderdaad. (gekalmeerd)
Maar nu komt het bijzondere van het verhaal.
Jaren later is mijn zus getrouwd.
En de naam van haar man is ….. Storm
Alsof het universum al wist dat je zus Mia in de toekomst Mia Storm zou zijn. (verwonderd)
Precies. Maar nou moet ik je nog wel iets bekennen… (timide)
Vertel op!
Het was ook wel een beetje mijn eigen schuld dat mijn klasgenootje Mia Storm op de bladzijde van mijn zusje Mia had geschreven.
Hoezo dan?
Achteraf bleek namelijk dat ik met koeienletters Mia had staan op de plek waar Mia Storm heeft geschreven.
Tekst Kareem met Titia
A: Be shapeless. Formless.
B: What do you mean?
A: Exactly what I said. Life is already lived that way. We only pretend otherwise.
B: Lived that way?
A: Lived. Experienced. Touched in its fullness. The moment you choose a permanent shape, a
thousand other shapes are closed to you.
B: And why should I need those other shapes? Isn’t that just another word for insincerity?
A: No. It is adaptability.
B: It is shapeshifting.
A: And what crime is there in shapeshifting?
B: No one ever sees your true color.
A: Why must there be only one?
B: Then how is identity formed?
A: Perhaps identity is the very thing that imprisons us.
B: Then how are we to know ourselves?
A: As human beings. Nothing more. Nothing less.
B: That’s too simple.
A: Is it? A human being should be able to stand beside anyone, become familiar with anything,
without guarding a single color as though it were sacred.
B: And if the colors mix?
A: Let them.
B: Then what remains?
A: The canvas.
B: The canvas?A: One moment it is painted red. Another, white. Tomorrow, perhaps blue. The paint changes. The canvas remains.
B: So you believe we are not the colors we wear?
A: No. We are the space that receives them.
B: And if I refuse to change?
A: Then you become a portrait.
B: And if I do?
A: Then you become a landscape.
De groep van Ada Daniele en Shara Maaskant | Dans
Selwerd,
Een plek waar je nooit alleen bent,
een plek waar je altijd samen bent
Een plek die geen tijd heeft om oud te worden.
Als de wint waait waai je altijd mee
Hier word je iedere ochtend wakker met het gevoel dat alles precies goed is
De vogels die zingen
de buurman die groet.
Op de dag dat Selwerd werd gebouwd stond de wereld stil.
Het is de meest vriendelijke, levendige, culturele en beschaafde wijk van Groningen
Meer dan 6000 inwoners
88 nationaliteiten.
Hier loop je niet. Hier huppel je naar huis.
Langs compacte bankjes in optimistische kleuren.
We slopen we bouwen, we herrijzen, zo dat we nooit meer verdwijnen.
Zo bouwen wij aan de toekomst.
Want hier hoef je nooit meer weg,
Hier wil je altijd blijven, want..
Wie moe is van Selwerd is moe van het leven…
Welkom in Sunny Selwerd!